Opvoeden van gevoelige en angstige kinderen
Het lijkt wel of er steeds meer gevoelige kinderen komen. Ze zijn creatief, intelligent en hebben een grote mate van eigenheid. In sommige kringen hebben deze kinderen prachtige benamingen als sterrenkinderen, of nieuwe tijdskinderen. Mooie namen voor prachtige kinderen... Kinderen die door hun 'anders-zijn' de opvoeders voor uitdagingen stellen, ómdat ze anders zijn... en daarom niet altijd te begrijpen. In andere kringen krijgen deze kinderen etiketten zoals ADHD of autisme. Zo worden ze benaderd vanuit een probleem, afgemeten aan hoe een ‘normaal’ kind zou moeten zijn.... Hoe dan ook, er zijn veel gevoelige kinderen, overgevoelig voor hun omgeving en niet goed in staat om een interne balans op te bouwen en te handhaven.
Gevoelige kinderen zie ik als kinderen die geen tussenlaag hebben, geen buffer om zich achter te verschuilen. Anders dan de rest zijn zij niet in staat om vanuit zichzelf een verdediging op te bouwen als bescherming voor impulsen van buitenaf. Ze voelen veel, nemen veel waar op energetisch niveau en weten niet wat te doen met de kracht of de veelheid van de impulsen. Er is geen verdediging, en dat brengt veel angst teweeg.
Als opvoeder van een gevoelig kind moet het pijnlijk zijn om je kind te zien lijden en niet te weten wat je kan doen om het te helpen. En als kind is het verschrikkelijk om je alleen te voelen en de wereld om je heen niet te begrijpen. Al die spanning die dit geeft! En al die frustratie! Als opvoeder zou je soms willen dat je kind zich aanpast, zich aansluit aan de gangbare manier van doen… Al die spanning en frustratie...het leven is al ingewikkeld genoeg...
Helaas gaat deze vlieger niet op. In de tijd waarin we leven is aanpassing de oplossing niet meer. En heel veel kinderen weigeren ook om dat te doen. Simpelweg omdat ze dat niet kunnen, daarvoor zijn ze té anders. In deze tijd wordt meer dan ooit om eigenheid gevraagd, en moed. Moed om gewoon jezelf te zijn en je daar niet voor te hoeven schamen of voor te hoeven vechten. Niet bang te hoeven zijn voor moeilijke situaties. Geen angst te hoeven hebben voor uitsluiting. Maar tevreden te zijn met jezelf, ook al ben je niet gemiddeld. In de zekerheid dat je precies in orde bent zoals je bent. Met alles er op en er aan, goede en lastige kanten.
