De opvoedingsideeën van voorheen blijken steeds vaker niet meer te werken. In de wereld waarin we nu leven zijn veel bestaande structuren aan het instorten. Uiterlijke houvasten blijken steeds minder te werken, en dat geeft onzekerheid. Als je nooit hebt geweten dat je een innerlijk kompas hebt dat te vertrouwen is, dan is het niet zo vreemd dat je op een moment in je leven vastloopt. In eerste instantie lijkt dit een ramp. Het biedt echter ook een mogelijkheid, de mogelijkheid om naar binnen te gaan, te onderzoeken of er een manier is om tot vertrouwen te komen.
Mijn ervaring is dat kinderen graag benaderd worden vanuit echtheid. Ze voelen meteen of je als volwassene authentiek bent en flexibel, of dat je je verschuilt achter een verantwoorde houding omdat je onzeker bent. Kinderen weten heel snel waar bij jou als opvoeder de openingen zitten, de lacunes die je zo hard bezig bent weg te verbloemen. In die zin is je kind je spiegel. En kun je leren, leren van wat het jóu vertelt, over jezelf en over een nieuwe manier die gevraagd wordt om verder te komen. Gewoon, omdat de oude manier niet meer werkt...
Ik bied ondersteuning aan opvoeders en kinderen die in dit schuitje zitten.
• Gesprek met de opvoeders. Ik geef raad om de onderliggende angst bij het kind te herkennen, en erkennen. Vervolgens zoeken we naar wegen hoe om te gaan met de angst. Uitgaande van de liefde die er van nature is voor een kind gaan we onderzoeken wat de verwachtingen, teleurstellingen, angsten zijn m.b.t het kind. In alle oprechtheid naar jezelf kijken: hoe ga je zelf om met spanning en frustratie..? Waar loop je tegen aan en mag dat? Openheid en benieuwdheid zijn hier de belangrijkste pijlers.
• Begeleiding van het kind. Als ingang neem ik het ervaringsniveau van het kind. Door erkenning van de ervaring van het kind én door daarop aan te sluiten, zal gewerkt worden aan het ontwikkelen van een nieuwe manier van omgaan met angst. Spelenderwijs en in contact zijn hier de sleutelwoorden.
